Sometimes I get nervous
when I see an open door
Close your eyes
Clear your heart
Cut the cord...
Soms weet ik niet meer wie ik ben. Het verleden heeft me ambitieus gemaakt. And that's a good thing in vergelijking met vroeger. Er is ook veel dat ik wil bereiken, waar ik voor wil gaan. Maar ik heb ook meer en meer het gevoel dat ik mezelf voorbij loop. Zijn alle dingen waar ik voor wil gaan, niet vooral excuses om mezelf te kunnen bewijzen? Te bewijzen dat ik wel iets kan, in tegenstelling tot wat iedereen me vroeger zei.
Maar voor wie doe ik dit allemaal dan? Doe ik het voor mezelf? Daar twijfel ik meer en meer aan. Ik heb de laatste tijd ook net te veel aan mezelf gedacht, denk ik. Wat is echt belangrijk voor mij? Maak ik mezelf wensen wijs? Grootse wensen voor een klein mensje?
Groot denken is niet slecht, ambitieus zijn is niet slecht. Maar het lijkt wel dat ik voor mezelf wil bewijzen dat ik iets kan, omdat ik het anders niet geloof. En nadat ik weer een struikelblok ben gepasseerd, heb ik het dan ook werkelijk overwonnen? Of is het bewijs niet meer dan het camoufleren van een "één keer en nooit meer"-ervaring?
Een voorbeeld. Ik zit in het derde jaar Sociaal-Cultureel Werk en ik heb een panische angst voor hoogtes. We gaan met de klas op kamp en wat zit er in het pakket? Een touwenparcours! Ik wil mezelf bewijzen en ik moet en zal dat touwenparcours doorlopen op 8 meter hoogte. Ik klim en ik klim en ja, de angst overvalt me. Hoewel ik beveiligd vasthang, blokkeer ik na het tweede blokje hout in de lucht waar ik moet opstappen. Een klasgenoot heeft het parcours langs de andere kant afgelegd om me door het parcours te loodsen en ja! Het is me gelukt! Ik DURF het wel en ik ga de uitdaging aan, maar ik ken mijn eigen grenzen niet. Hoogtevrees is mijn beperking, maar ik wil die niet aanvaarden. Ik duld van mezelf geen 'slechte' eigenschappen.
Het gevoel dat ik nu heb, zegt me dat wanneer ik weer voor dat touwenparcours sta, dat ik het opnieuw doe en dat het opnieuw niet zal lukken. En misschien zal ik het ooit wel overwinnen, die hoogtevrees, op die manier. Maar wat heb ik dan bereikt? Een bewijs dat ik in àlles goed kan zijn als ik maar lang genoeg oefen? Ik hoef helemaal niet perfect te zijn, of in alles beter te zijn dan anderen.
Wat ik verschrikkelijk moeilijk vind, is het verschil zien tussen de dingen die ik echt wil doen en de dingen die ik vind dat ik moet doen. Dat laatste houdt niet meteen een slechte bijklank in. Het probleem gaat om de scheidingslijn tussen de twee. Wanneer ik ongemerkt mezelf steeds maar meer en meer dingen opleg die ik van mezelf moet doen zonder dat ik ze eigenlijk wil, steven ik af, net zoals ieder ander mens op deze aardbol in deze situatie, op een ongelukkig bestaan.
And I'm on my knees... looking for the answer
