vrijdag 14 augustus 2009

Schetsjes!

Heb van de week nog eens wat geschetst!

Deze tekening is voor Brent, mijn oud-kotgenootje. Hij vroeg me iets te maken voor zijn studentenvereniging (Medica) in Leuven. Dus binnenkort prijkt dit op de T-shirts van Medica ^^
En dit schetsje is van deze week: mijn nieuwe kapsel! Volgende week ga ik naar de kapper om dit modelletje erin te krijgen. Hope it works!




I'll tell you how it went...

woensdag 24 juni 2009

De symbiotiek in een relatie


De ervaringen met 'een relatie hebben' met iemand, zijn waarschijnlijk heel verschillend van persoon tot persoon. Persoonlijk vind ik een relatie een wisselwerking tussen gevoelens van je 'één voelen' met elkaar en je als een individu zelfstandig, alleen of zelfs eenzaam voelen. Altijd speelt een gevoel van vanzelfsprekendheid mee, maar toch ook onzekerheid dat je elkaar kan verliezen.

Ik denk ook dat die wisselwerking moet blijven gebeuren, zoals er ups en downs zijn in een relatie. Het mag nooit te hard overhellen naar één kant in elk van deze weegschalen. Dat is wat ik ook probeer na te streven: balanceren tussen extremen.

dinsdag 28 april 2009

Aaargh!!

Today my inspiration is killing me!! I need to get my thoughts sorted out!!!
My ideas, worries, dreams, work are being piled up next to me, but if I don't think about them thoroughly, they are going to crash upon me. And we wouldn't want that...

But, for everything a time and place, and now I won't talk any more. My teacher is waiting for my reflections... like obligated reflections mean something.

See you. Soon.

zondag 15 maart 2009

art

Pictures and images, like life, aren't about technical aspects alone.
It's content, meaning and significance that matters.

Expression.

dinsdag 10 maart 2009

the Balance

It was only when I was writing this message when I fully realized what I wanted to talk about.
The word "distance" came to mind when I wrote the sentence above and I started babbling. Consequence: I wrote this whole message again and I hope this time it will make more sense. For myself and you :-).

So the title is, as you can read, "the balance". I think it's a metaphore to understand better how relationships work. Different cases, including my own, made me think about the correlation between closeness and distance. I think there can't be any 'good' closeness in a relationship without experiencing distance, and likewise for 'good' distance. I think also that a relationship has to have both. Closeness you need, for feeling loved, for feeling accepted, for getting aknowledged, for being truly who you are. Distance you need, to make your own mistakes, your success, your dreams, and so on. Who can say he'd never wanted to be alone for a moment, of didn't enjoy the moment when his loved ones left him alone at the house, watching TV, working in the garden, while no one was around? So these two things, closeness and distance, I believe are very necessary to have a healthy relationship.

But most important of all, I believe that there has to be a good balance between those two. No one can feel well when he of she is strangled by the other, having no space at all. No one can feel happy when the other is too far away all the time, literally or in the mind. When the balance is flipped over to one side, it 's hard to get it back in balance. But you can work it out when you both work on it. It's not possible for a person to change by himself, he always needs someone else to help one way or another. To get him back on the right place on that balance. An example maybe? A friend of mine was recently left by his girl. Although there's a lot I don't know, I know the boy's balance flips over to the closeness. Very. The girl at first appreciated it, (don't we all, girls?), she went along and did the same, but in time she realized she wanted some space and it was hard for the boy to see. She left him. Is that a wise decision? I can't say, but I don't think that boy can change when nobody tells him, when nobody is by his side to slap his fingers when he's bad.
I realize that this balance can differ between different couples, friends, or profesionnal relationships, but it all comes back to the same balance.
Another characteristic of this balance, is the different views it offers. Not only can the other person be the problem (too close, too far away), it is also you. Example: me and my boyfriend, it didn't work out the way I wanted, but I kept it for myself. I told myself I wanted to see if he really understood me, that he could see something's wrong. And he didn't. It became harder and harder for me to feel close to him and I put more and more distance between us. Until the moment came we couldn't ignore it any longer, and we talked. Suddenly, but definitely not easily, we were put back on the right track. Or the right balance, as you prefer.

We both ignored each other's feelings, and the distance became wider and wider. If we would've waited too long, our balance, our bridge to each other, would totally snap. Then there's no way back. It's over. Nothing left to say.
I do believe that the other way round, when two people sacrifice their space to be with each other, it can have the same effect, although the metaphore of the balance doesn't really show this. With no room for your own dreams, your existence only depending on the other, your life is not whole. Not everyone will be needing a whole life, or maybe not now. But it would be a pity, I think.

I don't know what the meaning is of this message I just wrote. I hope it can be useful to you when you look at your relationships with people. I don't have the pretension to write a universal rule. It's just a frame to think from.

When you don't agree, please tell, cuz I like my opinion contradicted.

zaterdag 21 februari 2009

Doubt

"Doubt thou, the stars are fire;
doubt that the sun doth move;
doubt truth to be a liar;
but never doubt I love."

(Shakespeare)

And I shed a little tear
A little sign of despair
just waiting for you to see
what's really there.

None so blind
as those won't see
but you don't realize
how we ought to be...

(me)

woensdag 4 februari 2009

Look at the camera!

Me and my camera
A love that's never disappointing!

maandag 2 februari 2009

Evidence based experiences

Sometimes I get nervous
when I see an open door
Close your eyes
Clear your heart
Cut the cord...

Soms weet ik niet meer wie ik ben. Het verleden heeft me ambitieus gemaakt. And that's a good thing in vergelijking met vroeger. Er is ook veel dat ik wil bereiken, waar ik voor wil gaan. Maar ik heb ook meer en meer het gevoel dat ik mezelf voorbij loop. Zijn alle dingen waar ik voor wil gaan, niet vooral excuses om mezelf te kunnen bewijzen? Te bewijzen dat ik wel iets kan, in tegenstelling tot wat iedereen me vroeger zei.
Maar voor wie doe ik dit allemaal dan? Doe ik het voor mezelf? Daar twijfel ik meer en meer aan. Ik heb de laatste tijd ook net te veel aan mezelf gedacht, denk ik. Wat is echt belangrijk voor mij? Maak ik mezelf wensen wijs? Grootse wensen voor een klein mensje?
Groot denken is niet slecht, ambitieus zijn is niet slecht. Maar het lijkt wel dat ik voor mezelf wil bewijzen dat ik iets kan, omdat ik het anders niet geloof. En nadat ik weer een struikelblok ben gepasseerd, heb ik het dan ook werkelijk overwonnen? Of is het bewijs niet meer dan het camoufleren van een "één keer en nooit meer"-ervaring?

Een voorbeeld. Ik zit in het derde jaar Sociaal-Cultureel Werk en ik heb een panische angst voor hoogtes. We gaan met de klas op kamp en wat zit er in het pakket? Een touwenparcours! Ik wil mezelf bewijzen en ik moet en zal dat touwenparcours doorlopen op 8 meter hoogte. Ik klim en ik klim en ja, de angst overvalt me. Hoewel ik beveiligd vasthang, blokkeer ik na het tweede blokje hout in de lucht waar ik moet opstappen. Een klasgenoot heeft het parcours langs de andere kant afgelegd om me door het parcours te loodsen en ja! Het is me gelukt! Ik DURF het wel en ik ga de uitdaging aan, maar ik ken mijn eigen grenzen niet. Hoogtevrees is mijn beperking, maar ik wil die niet aanvaarden. Ik duld van mezelf geen 'slechte' eigenschappen.
Het gevoel dat ik nu heb, zegt me dat wanneer ik weer voor dat touwenparcours sta, dat ik het opnieuw doe en dat het opnieuw niet zal lukken. En misschien zal ik het ooit wel overwinnen, die hoogtevrees, op die manier. Maar wat heb ik dan bereikt? Een bewijs dat ik in àlles goed kan zijn als ik maar lang genoeg oefen? Ik hoef helemaal niet perfect te zijn, of in alles beter te zijn dan anderen.
Wat ik verschrikkelijk moeilijk vind, is het verschil zien tussen de dingen die ik echt wil doen en de dingen die ik vind dat ik moet doen. Dat laatste houdt niet meteen een slechte bijklank in. Het probleem gaat om de scheidingslijn tussen de twee. Wanneer ik ongemerkt mezelf steeds maar meer en meer dingen opleg die ik van mezelf moet doen zonder dat ik ze eigenlijk wil, steven ik af, net zoals ieder ander mens op deze aardbol in deze situatie, op een ongelukkig bestaan.

And I'm on my knees... looking for the answer

Material girl

Het was een koele winteravond. Ik dacht kom, ik heb zin in wat goeie vooruitzichten en ik nam mijn nog ongebruikte Lenormand-kaarten bij me. Dat zijn kaarten die, in tegenstelling tot tarotkaarten, veel meer toekomstgericht zijn. Van al die bijkomende zever over je openstellen voor energie en krachtvelden in de kamer geloof ik niet veel. Maar zo was er de voorspelling dat ik in mijn nabije toekomst een bericht zou krijgen dat me erg blij zou maken. En ja hoor, de volgende dag toen ik wakker werd, zat het welkome bericht in mijn inbox: mijn lens en flits waren gearriveerd in de winkel! Te verwachten? Natuurlijk.

Dus, dit weekend heb ik een paar leuke kiekjes gemaakt om mijn lens (en flits) uit te testen. Opgewonden dat ik ben, kan ik het dan ook niet laten om mijn foto's op mijn blog te zetten!!Behold!

donderdag 29 januari 2009

Feelings so nostalgic

Ik kwam voorbij enkele foto's en filmpjes van een lange tijd geleden en ik kon het niet helpen. Ik zit in een nostalgische bui. Even kwam weer alles naar boven hoe ik vroeger was, onbezorgd maar net zo onstabiel, cool maar onzeker. Werchter en rockbands, zo veel mogelijk uitsteken zonder betrapt te worden, kussen zonder gevolgen en een paar keer vet op je smoel gaan.

Ik vraag me af of het nu beter is. Ben ik nu waar ik wil zijn? Er is een stukje in mij dat terug wil gaan, dat op die filmpjes ziet wat een zalige vrienden we waren. Het verschil met nu is werkelijk voelbaar. Nee, niet dat mijn huidige vrienden minder vriend zijn, maar het is anders. Onze vriendschap ging diep en er schreeuwt nog altijd iets in mij dat ik dat nooit meer zal vinden.

En even, nu even, mis ik weer dat oude leven. Hoewel mijn leven nu moeilijker is, heb ik nu het gevoel dat ik het àànkan. Vroeger was het leven makkelijker, maar voelde ik me machteloos. Nu ben ik ook rustiger, minder explosief, minder gek misschien. En dat mis ik, want ik wil niets liever dan gewoon nog eens gek doen. En ondanks wat ik doe, mis ik steeds onze band van onvoorwaardelijke vriendschap.


woensdag 28 januari 2009

Birds in winter

Vanmorgen werd ik wakker met de zon op mijn raam en vogeltjes die de nieuwe dag aankondigden. En voor het eerst in lange tijd kon ik zeggen dat ik heerlijk geslapen had. En voor het eerst merkte ik dat ik glimlachte toen ik mijn ogen opende.

maandag 19 januari 2009

Multiple Passions

Yes yes yes die examens zijn voorbij! Het waren er wel maar twee, met nog 4 examenopdrachten, maar ik ben toch blij dat die achter de rug zijn. Dit geeft me de tijd om te werken aan de lerarenopleiding, waar ik volop wil voor gaan! Dat is ook nog een hele kluif om te verwerken.

Niet alleen speelt de lerarenopleiding een grote rol in de passies die mijn hartje uitdraagt, maar ook weer dat fotootjes trekken. Samen met Bob heb ik het zaterdagavond uitgebreid over lenzen en flitsen gehad en ik heb besloten vandaag met het zakgeld dat ik voor Nieuwjaar heb gekregen, wat bijzondere aankopen te gaan doen!

Zo is er *tadaam* de Canon EF 50mm f/1.8 die ik vandaag ga aanschaffen. Een standaardlens van goede kwaliteit en een zacht prijsje waar ik mijn photografic skills wat beter mee kan ontwikkelen dan met mijn huidige lens (kitlens 17-55mm). Zonder zoom werken, is volgens 'de gasten' de beste leerschool... en een 50mm lens is nooit verloren geld. 't Zijn ook vooral de technische instellingen waar ik nog niet zo goed weg mee kan, dus een fixe lens mag wel aan de collectie toegevoegd worden.De andere aankoop die ik ga doen en die het grootste deel van m'n budget gaat beslagen is een flits! Belangrijk: 't is er één die ik zelf kan instellen :-). Anders krijg je van die overbelichte atmosferen en dat is nu net wat ik wil vermijden. Misschien zal ik ook een flitskapje toevoegen aan het winkelmandje indien dat toch nodig blijkt te zijn. Mijn oog is gevallen op de Canon Speedlite 430 EX, dat zou moeten volstaan!
En zo hebben we weer bewezen hoe een lid van deze samenleving deel uitmaakt van de consumentenmaatschappij, een maatschappij waar we nu dus heel mooie foto's van kunnen maken. Misschien :-)

donderdag 15 januari 2009

Tempus fugit

Ik weet nog dat ik vroeger in het middelbaar twee echt heel goeie vriendinnen had, Dorien en Marianne. Ik denk dat er geen moment voorbij gegaan is zonder dat we aan 't gieren van 't lachen waren, dat alles zo zonder zorgen was. Dat het enige waar je aan hoefde te twijfelen, jezelf was. Ik weet nog hoe we in 't zesde jaar alle deuren van de meisjestoiletten op slot gedaan hadden en dat heel de agora volstond met wachtende meisjes! We waren alle hokjes binnengegaan, het slot toegedraaid en dan langs boven er weer uit geklommen. En wij, stiekem, in de agora zittend, stilzwijgend vergaan vanbinnen, alle moeite van de wereld doen om niet luidop te brullen van 't lachen.

Ik weet nog dat we uitgingen in Meerhout en dat het bijna een sport was om jongens te versieren, of zo voelt dat nu toch. Hoewel ik me dat nu helemaal niet meer kan voorstellen, was het een zalige periode. Ondanks dat flirten misschien gewoon een manier was om bevestigd te worden in wie ik was, in wie wij waren, of... misschien gewoon een manier om de tijd te doden.

Maar ja, je weet hoe vriendschappen evolueren. In het laatste jaar begon die verbondenheid wat te verwateren en toen we verder studeerden, zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Iedereen had zowat zijn eigen leven. We hebben elkaar nog teruggezien, dat wel. Op de kerstmarkt, soms op school, soms gewoon ergens op straat. De laatste keer dat we mekaar hebben gezien, was na de trouw van Dorien met haar vriend, Wes.

Ja, ze is al getrouwd! En ja, Marianne is ondertussen zwanger. En ik, ik zit hier achter mijn PC, terwijl ik moet blokken voor het vak "Onderwijs, opvoeding en samenleving". Mijn leven lijkt nog niet begonnen al heb ik precies al zoveel meegemaakt. Maar mijn belevenissen lijken nog te behoren tot mijn puber-tijd of studententijd. Soms verlang ik naar dat volwassen "vervolgleven" dat Dorien en Marianne al lijken te hebben, maar ik besef tegelijkertijd dat ik daar nog helemaal niet aan toe ben. Ik wil eerst en vooral nog wat jaren gelééfd hebben, de kans hebben om eerst mijn draai in de wereld te vinden als beroepsmens en vooral opnieuw banden op te bouwen met de mensen waar ik nu niet genoeg tijd voor heb. Uitgaan, misschien nog wat zotte dingen doen en laat ons zeggen over een jaar of twee samenwonen, een jaar of vier aan kindjes denken.

Maar niet nu nee, eerst en vooral moet ik studeren en mijn diploma's halen! Ook een beetje van het heden profiteren, want voor je 't weet is het voorbij.

woensdag 14 januari 2009

Needs, studies and how you can't have everything you want

De examens zijn nog maar net begonnen of ze zijn alweer bijna voorbij. Dat is helemaal niet erg, zou het niet zijn dat ik na de examens nog een grotere beproeving moet ondergaan: mijn stage. Maar een beproeving mag ik het misschien niet noemen. Ik zie het meer als een uitdaging. Ik begrijp alleen niet goed waarom een opleiding voorziet in een spreiding van de stageperiode, terwijl de enige mogelijkheid bijna is om alles van stage (=30 studiepunten = 1800 werkuren) in het tweede semester te stoppen. PLUS les dan nog, ah ja!

Ik wil er volledig voor gaan, echt waar. Maar ik weet nu al, ik voel nu al, dat extra activiteiten heel moeilijk gaan worden. Ik wil foto's gaan trekken, Photoshop leren, ik wil tekenen, ik wil dingen uitwerken die in mijn hoofd opgekropt zitten en roepen om een leven buiten de schedel. De tijd ontbreekt me gewoonweg. Stom excuus, je kan tijd màken. Maar ik heb ook tijd nodig om aan sport te doen, en ik wil ook tijd uittrekken om bij mijn vrienden te zijn. Fysieke beweging en sociale contacten zijn toch de basisbehoeften, niet? Volgens Maslow komt zelfontplooiing pas op de laatste plaats in de behoeftebevrediging.


Maar misschien moet ik de zelfontplooiing maar in mijn stage zoeken. Voor fotografie en voor tekenen en alle andere zaken die ik wil doen, heb ik in mijn leven nog heel wat tijd. Voor alles zijn periode denk ik. Misschien is dat wel hetgene dat ik nu moet leren: aanvaarden dat alles wel op zijn tijd komt, en uitstel niet noodzakelijk afstel betekent als het iets is wat je echt wil doen.

donderdag 8 januari 2009

Good intentions

Dit jaar is een jaar waarin ik mezelf heel wat voornemens maak. Daarom bestaan eindejaarsperiodes immers: het einde van iets impliceert een nieuw begin! Een nieuw begin impliceert een nieuwe kans om van dit jaar iets meer te maken dan het vorige jaar. Een einde gaat ook over een moment stilstaan bij wat je de afgelopen tijd hebt gedaan en welke dingen je nog wenst. Op mijn vroegere hogeschool noemden zoiets de werkelijke situatie en de gewenste situatie, met de bedoeling de weg tussen deze twee punten uit te stippelen. Zonder weliswaar de haalbaarheid van de gewenste situatie niet te vergeten.

Ik ben er echter van overtuigd dat mijn goede voornemens dit jaar zullen vervuld worden! Al zijn ze niet allemaal gemakkelijk! Laat ik een lijstje maken, ja zo eentje als voor de Sint, van wat ik dit jaar voor mezelf wil bereiken. En laat ik er ook even bijschrijven wat mijn handelingsplan dan gaat zijn, om in het sociaal werk te blijven :-)

1 Stoppen met nagelbijten

Een oervervelende gewoonte die me al 20 jaar eigen is! En oh zo moeilijk te stoppen want het is onmogelijk te zeggen WANNEER ik bijt. Ik besef pas dat ik nagelbijt wanneer de nagel reeds verdwenen is. Nu niet helemààl verdwenen, maar je weet wel wat ik bedoel! En dus brengt me dat op een verschrikkelijk maar noodzakelijk idee om van die lelijke vingertoppen af te raken: valse nagels. Ja je hoort het goed. Valse nagels. Ughhh.
Periode: van januari tot en met juni blijven die mannen erop. Hopelijk blijft dat wat fatsoenlijk voor een tijdje dat ik ze niet al te dikwijls er opnieuw moet laten opzetten. Maar als ik het een half jaar kan volhouden, moet er toch vanaf zijn. Niet?

2 Mijn faalangst onder ogen zien

Onverbiddelijk moet ik zijn. Ik laat mezelf en mijn werk lijden onder mijn angst om iets dat ik niet ken, niet goed te doen. Je begrijpt wel dat dit nefast is voor mijn zelfbeeld. Mijn masterproef heeft er - opnieuw! - de gevolgen van geweten. Hoewel het me aardig lukt om mijn zelfvertrouwen niet aan te tasten door te piekeren over die thesis, wil dit niet zeggen dat er stiekem toch gevolgen zijn voor mezelf. Ik heb mijn thesis niet goed gemaakt, ondanks dat ik het mogelijks wel kon!!
Dus wat zijn mijn plannen? Ik moet ten eerste werk niet als iets onoverkomelijks zien, niet meteen freaken! Het werk dat voor me ligt, moet ik haalbaar maken voor mezelf, opdelen, rationeel over nadenken en vooral er dùrven over na te denken. Ten tweede moet ik minder denken, piekeren, maar werkelijk iets doen. Grootste leerpunt hierbij is niet bang te zijn om hulp te vragen. Mijn schrik verlamt me om hulp te vragen: ik denk dat het niet goed is, dus ik wacht met doorsturen voor feedback, maar dit wordt een vicieuze cirkel. Op den duur wordt het gevoel dat het niet goed is zo groot, dat ik helemaal niet durf door te sturen voor het goed is, en dan is het te laat voor feedback te krijgen. Open zijn, vertrouwen hebben in anderen, niet bang zijn om fouten te maken. (Ik zie mezelf als een schoolvoorbeeld als een prestatiegericht (beter zijn dan anderen = doel) iemand, terwijl ik liever naar een taakgerichte (persoonlijke groei = doel) persoon zou willen evolueren (cf. Struyf).

3 Met 'n skip een hele lange trip

Ik zeg het al jaren en ik kan er gewoon niet meer onderuit: ik moet naar het buitenland!!! Ik wil al zo lang vrijwilligerswerk in het buitenland gaan doen en het komt er nooit van. Dus het wordt dringend tijd dat ik eraan begin, anders komt het er nooit meer van!
Problemen: Ruben wil niet echt dat ik ga, maar hij wil me het ook niet ontzeggen. Ik begrijp dat hij het er moeilijk mee heeft, vooral omdat hij die wens niet koestert om ergens in een ver (gevaarlijk?) land vrijwilligerswerk te gaan doen. Ook omdat hij mij drie maanden niet zal zien. Ik ga hem ook verschrikkelijk missen, maar als ik het niet doe en ik krijg nooit meer de kans, ga ik daar mijn hele leven spijt van hebben. Dat voel ik.
Een ander probleem is, ja hoor, die thesis. Ik weet niet of ik er wel door ga zijn. Als ik er niet door ben, zal ik mijn reis moeten uitstellen. Dit is niet onoverkomelijk, maar ik zou toch graag terug thuis zijn voor Nieuwjaar. Ja, om weer wat andere voornemens te maken :-)

Dus ja voornemens. Ik vind het een belangrijk iets. Persoonlijke groei en ontwikkeling is een zaak waar ik erg veel belang aan hecht. Dat is voor mij de zin van het leven. Ik moet mezelf daar voor een stuk ook wel in intomen. Ik denk heel egocentrisch, de gevolgen van een individualistische cultuur. Doch, gaandeweg ga ik meer en meer met andere mensen rekening moeten houden en mensen toelaten tot mijn leven die mij in mijn handelen gaan beperken. Denk maar aan een job, aan kinderen, aan een huis dat afbetaald moet worden, etc. etc. En dat is niet erg, maar ik mag het niet als een last gaan bekijken. Dus ik mag ambitieus zijn, zoals ik dat nu ben, ik mag mijn wensen vervullen nu het nog gaat. Maar ik moet op een bepaald moment ook durven stilstaan, of op een trager tempo door mijn leven hollen, zodat ik mezelf niet voorbij loop. Of andere mensen niet voorbij loop, want dat vind ik net zo belangrijk.

maandag 5 januari 2009

My future's in your hands

Een wijdverspreid misverstand... dat Tarotkaarten de toekomst zouden kunnen voorspellen. Preposterous, ain't it? Ieder greintje redelijkheid in mijn lijf is immers geneigd om zo'n uitspraak te verwerpen. Hoe kunnen die kaarten in Gods naam weten hoe mijn toekomst eruit ziet?

Een wijdverspreid misverstand! Toekomst is niet iets dat vastligt, het lot bestaat niet, hoewel over toeval ook nog wel wat te zeggen valt. Wat ik bedoel: toekomst maak je zelf. Tarotkaarten - en enige andere vorm van waarzeggerijkaarten - zeggen vooral iets over jezelf. "Waarzeggerij", the act itself reveals its true meaning! Immers, wat de kaarten je zeggen is niet meer dan een zeer grondige horoscoop. Het is de betekenis die je aan de uitleg van de kaarten geeft, die je een blik doen werpen op jezelf. De chaos die in je zit, alle emoties, gedachten, frustraties, is vaak te veel om goed over na te kunnen denken. Kaarten doen je over een bepaald onderdeel van jezelf nadenken en zelfs kritisch nadenken zonder je toekomst te willen uitstippelen. Want wat je met die kritische spiegeling van je ikje doet, dat beslis je volledig zelf. En ik moet zeggen dat ik nog geen enkele keer door de kaarten teleurgesteld ben.

Een wijdverspreid misverstand indeed. En hardnekkig, want hoe vaak ik ook zeg tegen de fervente tegenstanders hoe onschuldig - of misschien net hoe brutaal - de kaarten ook maar zijn, het idee dat deze kaarten ook iets kunnen bijbrengen aan een meer waardevol en bewust bestaan, stoot steeds op afwijzing.