Feelings so nostalgic

Ik kwam voorbij enkele foto's en filmpjes van een lange tijd geleden en ik kon het niet helpen. Ik zit in een nostalgische bui. Even kwam weer alles naar boven hoe ik vroeger was, onbezorgd maar net zo onstabiel, cool maar onzeker. Werchter en rockbands, zo veel mogelijk uitsteken zonder betrapt te worden, kussen zonder gevolgen en een paar keer vet op je smoel gaan.

Ik vraag me af of het nu beter is. Ben ik nu waar ik wil zijn? Er is een stukje in mij dat terug wil gaan, dat op die filmpjes ziet wat een zalige vrienden we waren. Het verschil met nu is werkelijk voelbaar. Nee, niet dat mijn huidige vrienden minder vriend zijn, maar het is anders. Onze vriendschap ging diep en er schreeuwt nog altijd iets in mij dat ik dat nooit meer zal vinden.

En even, nu even, mis ik weer dat oude leven. Hoewel mijn leven nu moeilijker is, heb ik nu het gevoel dat ik het àànkan. Vroeger was het leven makkelijker, maar voelde ik me machteloos. Nu ben ik ook rustiger, minder explosief, minder gek misschien. En dat mis ik, want ik wil niets liever dan gewoon nog eens gek doen. En ondanks wat ik doe, mis ik steeds onze band van onvoorwaardelijke vriendschap.

Birds in winter

Vanmorgen werd ik wakker met de zon op mijn raam en vogeltjes die de nieuwe dag aankondigden. En voor het eerst in lange tijd kon ik zeggen dat ik heerlijk geslapen had. En voor het eerst merkte ik dat ik glimlachte toen ik mijn ogen opende.

Multiple Passions

Yes yes yes die examens zijn voorbij! Het waren er wel maar twee, met nog 4 examenopdrachten, maar ik ben toch blij dat die achter de rug zijn. Dit geeft me de tijd om te werken aan de lerarenopleiding, waar ik volop wil voor gaan! Dat is ook nog een hele kluif om te verwerken.

Niet alleen speelt de lerarenopleiding een grote rol in de passies die mijn hartje uitdraagt, maar ook weer dat fotootjes trekken. Samen met Bob heb ik het zaterdagavond uitgebreid over lenzen en flitsen gehad en ik heb besloten vandaag met het zakgeld dat ik voor Nieuwjaar heb gekregen, wat bijzondere aankopen te gaan doen!

Zo is er *tadaam* de Canon EF 50mm f/1.8 die ik vandaag ga aanschaffen. Een standaardlens van goede kwaliteit en een zacht prijsje waar ik mijn photografic skills wat beter mee kan ontwikkelen dan met mijn huidige lens (kitlens 17-55mm). Zonder zoom werken, is volgens 'de gasten' de beste leerschool... en een 50mm lens is nooit verloren geld. 't Zijn ook vooral de technische instellingen waar ik nog niet zo goed weg mee kan, dus een fixe lens mag wel aan de collectie toegevoegd worden.De andere aankoop die ik ga doen en die het grootste deel van m'n budget gaat beslagen is een flits! Belangrijk: 't is er één die ik zelf kan instellen :-). Anders krijg je van die overbelichte atmosferen en dat is nu net wat ik wil vermijden. Misschien zal ik ook een flitskapje toevoegen aan het winkelmandje indien dat toch nodig blijkt te zijn. Mijn oog is gevallen op de Canon Speedlite 430 EX, dat zou moeten volstaan!
En zo hebben we weer bewezen hoe een lid van deze samenleving deel uitmaakt van de consumentenmaatschappij, een maatschappij waar we nu dus heel mooie foto's van kunnen maken. Misschien :-)

Tempus fugit

Ik weet nog dat ik vroeger in het middelbaar twee echt heel goeie vriendinnen had, Dorien en Marianne. Ik denk dat er geen moment voorbij gegaan is zonder dat we aan 't gieren van 't lachen waren, dat alles zo zonder zorgen was. Dat het enige waar je aan hoefde te twijfelen, jezelf was. Ik weet nog hoe we in 't zesde jaar alle deuren van de meisjestoiletten op slot gedaan hadden en dat heel de agora volstond met wachtende meisjes! We waren alle hokjes binnengegaan, het slot toegedraaid en dan langs boven er weer uit geklommen. En wij, stiekem, in de agora zittend, stilzwijgend vergaan vanbinnen, alle moeite van de wereld doen om niet luidop te brullen van 't lachen.

Ik weet nog dat we uitgingen in Meerhout en dat het bijna een sport was om jongens te versieren, of zo voelt dat nu toch. Hoewel ik me dat nu helemaal niet meer kan voorstellen, was het een zalige periode. Ondanks dat flirten misschien gewoon een manier was om bevestigd te worden in wie ik was, in wie wij waren, of... misschien gewoon een manier om de tijd te doden.

Maar ja, je weet hoe vriendschappen evolueren. In het laatste jaar begon die verbondenheid wat te verwateren en toen we verder studeerden, zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Iedereen had zowat zijn eigen leven. We hebben elkaar nog teruggezien, dat wel. Op de kerstmarkt, soms op school, soms gewoon ergens op straat. De laatste keer dat we mekaar hebben gezien, was na de trouw van Dorien met haar vriend, Wes.

Ja, ze is al getrouwd! En ja, Marianne is ondertussen zwanger. En ik, ik zit hier achter mijn PC, terwijl ik moet blokken voor het vak "Onderwijs, opvoeding en samenleving". Mijn leven lijkt nog niet begonnen al heb ik precies al zoveel meegemaakt. Maar mijn belevenissen lijken nog te behoren tot mijn puber-tijd of studententijd. Soms verlang ik naar dat volwassen "vervolgleven" dat Dorien en Marianne al lijken te hebben, maar ik besef tegelijkertijd dat ik daar nog helemaal niet aan toe ben. Ik wil eerst en vooral nog wat jaren gelééfd hebben, de kans hebben om eerst mijn draai in de wereld te vinden als beroepsmens en vooral opnieuw banden op te bouwen met de mensen waar ik nu niet genoeg tijd voor heb. Uitgaan, misschien nog wat zotte dingen doen en laat ons zeggen over een jaar of twee samenwonen, een jaar of vier aan kindjes denken.

Maar niet nu nee, eerst en vooral moet ik studeren en mijn diploma's halen! Ook een beetje van het heden profiteren, want voor je 't weet is het voorbij.

Needs, studies and how you can't have everything you want

De examens zijn nog maar net begonnen of ze zijn alweer bijna voorbij. Dat is helemaal niet erg, zou het niet zijn dat ik na de examens nog een grotere beproeving moet ondergaan: mijn stage. Maar een beproeving mag ik het misschien niet noemen. Ik zie het meer als een uitdaging. Ik begrijp alleen niet goed waarom een opleiding voorziet in een spreiding van de stageperiode, terwijl de enige mogelijkheid bijna is om alles van stage (=30 studiepunten = 1800 werkuren) in het tweede semester te stoppen. PLUS les dan nog, ah ja!

Ik wil er volledig voor gaan, echt waar. Maar ik weet nu al, ik voel nu al, dat extra activiteiten heel moeilijk gaan worden. Ik wil foto's gaan trekken, Photoshop leren, ik wil tekenen, ik wil dingen uitwerken die in mijn hoofd opgekropt zitten en roepen om een leven buiten de schedel. De tijd ontbreekt me gewoonweg. Stom excuus, je kan tijd màken. Maar ik heb ook tijd nodig om aan sport te doen, en ik wil ook tijd uittrekken om bij mijn vrienden te zijn. Fysieke beweging en sociale contacten zijn toch de basisbehoeften, niet? Volgens Maslow komt zelfontplooiing pas op de laatste plaats in de behoeftebevrediging.


Maar misschien moet ik de zelfontplooiing maar in mijn stage zoeken. Voor fotografie en voor tekenen en alle andere zaken die ik wil doen, heb ik in mijn leven nog heel wat tijd. Voor alles zijn periode denk ik. Misschien is dat wel hetgene dat ik nu moet leren: aanvaarden dat alles wel op zijn tijd komt, en uitstel niet noodzakelijk afstel betekent als het iets is wat je echt wil doen.

Good intentions

Dit jaar is een jaar waarin ik mezelf heel wat voornemens maak. Daarom bestaan eindejaarsperiodes immers: het einde van iets impliceert een nieuw begin! Een nieuw begin impliceert een nieuwe kans om van dit jaar iets meer te maken dan het vorige jaar. Een einde gaat ook over een moment stilstaan bij wat je de afgelopen tijd hebt gedaan en welke dingen je nog wenst. Op mijn vroegere hogeschool noemden zoiets de werkelijke situatie en de gewenste situatie, met de bedoeling de weg tussen deze twee punten uit te stippelen. Zonder weliswaar de haalbaarheid van de gewenste situatie niet te vergeten.

Ik ben er echter van overtuigd dat mijn goede voornemens dit jaar zullen vervuld worden! Al zijn ze niet allemaal gemakkelijk! Laat ik een lijstje maken, ja zo eentje als voor de Sint, van wat ik dit jaar voor mezelf wil bereiken. En laat ik er ook even bijschrijven wat mijn handelingsplan dan gaat zijn, om in het sociaal werk te blijven :-)

1 Stoppen met nagelbijten

Een oervervelende gewoonte die me al 20 jaar eigen is! En oh zo moeilijk te stoppen want het is onmogelijk te zeggen WANNEER ik bijt. Ik besef pas dat ik nagelbijt wanneer de nagel reeds verdwenen is. Nu niet helemààl verdwenen, maar je weet wel wat ik bedoel! En dus brengt me dat op een verschrikkelijk maar noodzakelijk idee om van die lelijke vingertoppen af te raken: valse nagels. Ja je hoort het goed. Valse nagels. Ughhh.
Periode: van januari tot en met juni blijven die mannen erop. Hopelijk blijft dat wat fatsoenlijk voor een tijdje dat ik ze niet al te dikwijls er opnieuw moet laten opzetten. Maar als ik het een half jaar kan volhouden, moet er toch vanaf zijn. Niet?

2 Mijn faalangst onder ogen zien

Onverbiddelijk moet ik zijn. Ik laat mezelf en mijn werk lijden onder mijn angst om iets dat ik niet ken, niet goed te doen. Je begrijpt wel dat dit nefast is voor mijn zelfbeeld. Mijn masterproef heeft er - opnieuw! - de gevolgen van geweten. Hoewel het me aardig lukt om mijn zelfvertrouwen niet aan te tasten door te piekeren over die thesis, wil dit niet zeggen dat er stiekem toch gevolgen zijn voor mezelf. Ik heb mijn thesis niet goed gemaakt, ondanks dat ik het mogelijks wel kon!!
Dus wat zijn mijn plannen? Ik moet ten eerste werk niet als iets onoverkomelijks zien, niet meteen freaken! Het werk dat voor me ligt, moet ik haalbaar maken voor mezelf, opdelen, rationeel over nadenken en vooral er dùrven over na te denken. Ten tweede moet ik minder denken, piekeren, maar werkelijk iets doen. Grootste leerpunt hierbij is niet bang te zijn om hulp te vragen. Mijn schrik verlamt me om hulp te vragen: ik denk dat het niet goed is, dus ik wacht met doorsturen voor feedback, maar dit wordt een vicieuze cirkel. Op den duur wordt het gevoel dat het niet goed is zo groot, dat ik helemaal niet durf door te sturen voor het goed is, en dan is het te laat voor feedback te krijgen. Open zijn, vertrouwen hebben in anderen, niet bang zijn om fouten te maken. (Ik zie mezelf als een schoolvoorbeeld als een prestatiegericht (beter zijn dan anderen = doel) iemand, terwijl ik liever naar een taakgerichte (persoonlijke groei = doel) persoon zou willen evolueren (cf. Struyf).

3 Met 'n skip een hele lange trip

Ik zeg het al jaren en ik kan er gewoon niet meer onderuit: ik moet naar het buitenland!!! Ik wil al zo lang vrijwilligerswerk in het buitenland gaan doen en het komt er nooit van. Dus het wordt dringend tijd dat ik eraan begin, anders komt het er nooit meer van!
Problemen: Ruben wil niet echt dat ik ga, maar hij wil me het ook niet ontzeggen. Ik begrijp dat hij het er moeilijk mee heeft, vooral omdat hij die wens niet koestert om ergens in een ver (gevaarlijk?) land vrijwilligerswerk te gaan doen. Ook omdat hij mij drie maanden niet zal zien. Ik ga hem ook verschrikkelijk missen, maar als ik het niet doe en ik krijg nooit meer de kans, ga ik daar mijn hele leven spijt van hebben. Dat voel ik.
Een ander probleem is, ja hoor, die thesis. Ik weet niet of ik er wel door ga zijn. Als ik er niet door ben, zal ik mijn reis moeten uitstellen. Dit is niet onoverkomelijk, maar ik zou toch graag terug thuis zijn voor Nieuwjaar. Ja, om weer wat andere voornemens te maken :-)

Dus ja voornemens. Ik vind het een belangrijk iets. Persoonlijke groei en ontwikkeling is een zaak waar ik erg veel belang aan hecht. Dat is voor mij de zin van het leven. Ik moet mezelf daar voor een stuk ook wel in intomen. Ik denk heel egocentrisch, de gevolgen van een individualistische cultuur. Doch, gaandeweg ga ik meer en meer met andere mensen rekening moeten houden en mensen toelaten tot mijn leven die mij in mijn handelen gaan beperken. Denk maar aan een job, aan kinderen, aan een huis dat afbetaald moet worden, etc. etc. En dat is niet erg, maar ik mag het niet als een last gaan bekijken. Dus ik mag ambitieus zijn, zoals ik dat nu ben, ik mag mijn wensen vervullen nu het nog gaat. Maar ik moet op een bepaald moment ook durven stilstaan, of op een trager tempo door mijn leven hollen, zodat ik mezelf niet voorbij loop. Of andere mensen niet voorbij loop, want dat vind ik net zo belangrijk.

My future's in your hands

Een wijdverspreid misverstand... dat Tarotkaarten de toekomst zouden kunnen voorspellen. Preposterous, ain't it? Ieder greintje redelijkheid in mijn lijf is immers geneigd om zo'n uitspraak te verwerpen. Hoe kunnen die kaarten in Gods naam weten hoe mijn toekomst eruit ziet?

Een wijdverspreid misverstand! Toekomst is niet iets dat vastligt, het lot bestaat niet, hoewel over toeval ook nog wel wat te zeggen valt. Wat ik bedoel: toekomst maak je zelf. Tarotkaarten - en enige andere vorm van waarzeggerijkaarten - zeggen vooral iets over jezelf. "Waarzeggerij", the act itself reveals its true meaning! Immers, wat de kaarten je zeggen is niet meer dan een zeer grondige horoscoop. Het is de betekenis die je aan de uitleg van de kaarten geeft, die je een blik doen werpen op jezelf. De chaos die in je zit, alle emoties, gedachten, frustraties, is vaak te veel om goed over na te kunnen denken. Kaarten doen je over een bepaald onderdeel van jezelf nadenken en zelfs kritisch nadenken zonder je toekomst te willen uitstippelen. Want wat je met die kritische spiegeling van je ikje doet, dat beslis je volledig zelf. En ik moet zeggen dat ik nog geen enkele keer door de kaarten teleurgesteld ben.

Een wijdverspreid misverstand indeed. En hardnekkig, want hoe vaak ik ook zeg tegen de fervente tegenstanders hoe onschuldig - of misschien net hoe brutaal - de kaarten ook maar zijn, het idee dat deze kaarten ook iets kunnen bijbrengen aan een meer waardevol en bewust bestaan, stoot steeds op afwijzing.