Good intentions

Dit jaar is een jaar waarin ik mezelf heel wat voornemens maak. Daarom bestaan eindejaarsperiodes immers: het einde van iets impliceert een nieuw begin! Een nieuw begin impliceert een nieuwe kans om van dit jaar iets meer te maken dan het vorige jaar. Een einde gaat ook over een moment stilstaan bij wat je de afgelopen tijd hebt gedaan en welke dingen je nog wenst. Op mijn vroegere hogeschool noemden zoiets de werkelijke situatie en de gewenste situatie, met de bedoeling de weg tussen deze twee punten uit te stippelen. Zonder weliswaar de haalbaarheid van de gewenste situatie niet te vergeten.

Ik ben er echter van overtuigd dat mijn goede voornemens dit jaar zullen vervuld worden! Al zijn ze niet allemaal gemakkelijk! Laat ik een lijstje maken, ja zo eentje als voor de Sint, van wat ik dit jaar voor mezelf wil bereiken. En laat ik er ook even bijschrijven wat mijn handelingsplan dan gaat zijn, om in het sociaal werk te blijven :-)

1 Stoppen met nagelbijten

Een oervervelende gewoonte die me al 20 jaar eigen is! En oh zo moeilijk te stoppen want het is onmogelijk te zeggen WANNEER ik bijt. Ik besef pas dat ik nagelbijt wanneer de nagel reeds verdwenen is. Nu niet helemààl verdwenen, maar je weet wel wat ik bedoel! En dus brengt me dat op een verschrikkelijk maar noodzakelijk idee om van die lelijke vingertoppen af te raken: valse nagels. Ja je hoort het goed. Valse nagels. Ughhh.
Periode: van januari tot en met juni blijven die mannen erop. Hopelijk blijft dat wat fatsoenlijk voor een tijdje dat ik ze niet al te dikwijls er opnieuw moet laten opzetten. Maar als ik het een half jaar kan volhouden, moet er toch vanaf zijn. Niet?

2 Mijn faalangst onder ogen zien

Onverbiddelijk moet ik zijn. Ik laat mezelf en mijn werk lijden onder mijn angst om iets dat ik niet ken, niet goed te doen. Je begrijpt wel dat dit nefast is voor mijn zelfbeeld. Mijn masterproef heeft er - opnieuw! - de gevolgen van geweten. Hoewel het me aardig lukt om mijn zelfvertrouwen niet aan te tasten door te piekeren over die thesis, wil dit niet zeggen dat er stiekem toch gevolgen zijn voor mezelf. Ik heb mijn thesis niet goed gemaakt, ondanks dat ik het mogelijks wel kon!!
Dus wat zijn mijn plannen? Ik moet ten eerste werk niet als iets onoverkomelijks zien, niet meteen freaken! Het werk dat voor me ligt, moet ik haalbaar maken voor mezelf, opdelen, rationeel over nadenken en vooral er dùrven over na te denken. Ten tweede moet ik minder denken, piekeren, maar werkelijk iets doen. Grootste leerpunt hierbij is niet bang te zijn om hulp te vragen. Mijn schrik verlamt me om hulp te vragen: ik denk dat het niet goed is, dus ik wacht met doorsturen voor feedback, maar dit wordt een vicieuze cirkel. Op den duur wordt het gevoel dat het niet goed is zo groot, dat ik helemaal niet durf door te sturen voor het goed is, en dan is het te laat voor feedback te krijgen. Open zijn, vertrouwen hebben in anderen, niet bang zijn om fouten te maken. (Ik zie mezelf als een schoolvoorbeeld als een prestatiegericht (beter zijn dan anderen = doel) iemand, terwijl ik liever naar een taakgerichte (persoonlijke groei = doel) persoon zou willen evolueren (cf. Struyf).

3 Met 'n skip een hele lange trip

Ik zeg het al jaren en ik kan er gewoon niet meer onderuit: ik moet naar het buitenland!!! Ik wil al zo lang vrijwilligerswerk in het buitenland gaan doen en het komt er nooit van. Dus het wordt dringend tijd dat ik eraan begin, anders komt het er nooit meer van!
Problemen: Ruben wil niet echt dat ik ga, maar hij wil me het ook niet ontzeggen. Ik begrijp dat hij het er moeilijk mee heeft, vooral omdat hij die wens niet koestert om ergens in een ver (gevaarlijk?) land vrijwilligerswerk te gaan doen. Ook omdat hij mij drie maanden niet zal zien. Ik ga hem ook verschrikkelijk missen, maar als ik het niet doe en ik krijg nooit meer de kans, ga ik daar mijn hele leven spijt van hebben. Dat voel ik.
Een ander probleem is, ja hoor, die thesis. Ik weet niet of ik er wel door ga zijn. Als ik er niet door ben, zal ik mijn reis moeten uitstellen. Dit is niet onoverkomelijk, maar ik zou toch graag terug thuis zijn voor Nieuwjaar. Ja, om weer wat andere voornemens te maken :-)

Dus ja voornemens. Ik vind het een belangrijk iets. Persoonlijke groei en ontwikkeling is een zaak waar ik erg veel belang aan hecht. Dat is voor mij de zin van het leven. Ik moet mezelf daar voor een stuk ook wel in intomen. Ik denk heel egocentrisch, de gevolgen van een individualistische cultuur. Doch, gaandeweg ga ik meer en meer met andere mensen rekening moeten houden en mensen toelaten tot mijn leven die mij in mijn handelen gaan beperken. Denk maar aan een job, aan kinderen, aan een huis dat afbetaald moet worden, etc. etc. En dat is niet erg, maar ik mag het niet als een last gaan bekijken. Dus ik mag ambitieus zijn, zoals ik dat nu ben, ik mag mijn wensen vervullen nu het nog gaat. Maar ik moet op een bepaald moment ook durven stilstaan, of op een trager tempo door mijn leven hollen, zodat ik mezelf niet voorbij loop. Of andere mensen niet voorbij loop, want dat vind ik net zo belangrijk.