Ik kwam voorbij enkele foto's en filmpjes van een lange tijd geleden en ik kon het niet helpen. Ik zit in een nostalgische bui. Even kwam weer alles naar boven hoe ik vroeger was, onbezorgd maar net zo onstabiel, cool maar onzeker. Werchter en rockbands, zo veel mogelijk uitsteken zonder betrapt te worden, kussen zonder gevolgen en een paar keer vet op je smoel gaan.Ik vraag me af of het nu beter is. Ben ik nu waar ik wil zijn? Er is een stukje in mij dat terug wil gaan, dat op die filmpjes ziet wat een zalige vrienden we waren. Het verschil met nu is werkelijk voelbaar. Nee, niet dat mijn huidige vrienden minder vriend zijn, maar het is anders. Onze vriendschap ging diep en er schreeuwt nog altijd iets in mij dat ik dat nooit meer zal vinden.
En even, nu even, mis ik weer dat oude leven. Hoewel mijn leven nu moeilijker is, heb ik nu het gevoel dat ik het àànkan. Vroeger was het leven makkelijker, maar voelde ik me machteloos. Nu ben ik ook rustiger, minder explosief, minder gek misschien. En dat mis ik, want ik wil niets liever dan gewoon nog eens gek doen. En ondanks wat ik doe, mis ik steeds onze band van onvoorwaardelijke vriendschap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten