Tempus fugit

Ik weet nog dat ik vroeger in het middelbaar twee echt heel goeie vriendinnen had, Dorien en Marianne. Ik denk dat er geen moment voorbij gegaan is zonder dat we aan 't gieren van 't lachen waren, dat alles zo zonder zorgen was. Dat het enige waar je aan hoefde te twijfelen, jezelf was. Ik weet nog hoe we in 't zesde jaar alle deuren van de meisjestoiletten op slot gedaan hadden en dat heel de agora volstond met wachtende meisjes! We waren alle hokjes binnengegaan, het slot toegedraaid en dan langs boven er weer uit geklommen. En wij, stiekem, in de agora zittend, stilzwijgend vergaan vanbinnen, alle moeite van de wereld doen om niet luidop te brullen van 't lachen.

Ik weet nog dat we uitgingen in Meerhout en dat het bijna een sport was om jongens te versieren, of zo voelt dat nu toch. Hoewel ik me dat nu helemaal niet meer kan voorstellen, was het een zalige periode. Ondanks dat flirten misschien gewoon een manier was om bevestigd te worden in wie ik was, in wie wij waren, of... misschien gewoon een manier om de tijd te doden.

Maar ja, je weet hoe vriendschappen evolueren. In het laatste jaar begon die verbondenheid wat te verwateren en toen we verder studeerden, zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Iedereen had zowat zijn eigen leven. We hebben elkaar nog teruggezien, dat wel. Op de kerstmarkt, soms op school, soms gewoon ergens op straat. De laatste keer dat we mekaar hebben gezien, was na de trouw van Dorien met haar vriend, Wes.

Ja, ze is al getrouwd! En ja, Marianne is ondertussen zwanger. En ik, ik zit hier achter mijn PC, terwijl ik moet blokken voor het vak "Onderwijs, opvoeding en samenleving". Mijn leven lijkt nog niet begonnen al heb ik precies al zoveel meegemaakt. Maar mijn belevenissen lijken nog te behoren tot mijn puber-tijd of studententijd. Soms verlang ik naar dat volwassen "vervolgleven" dat Dorien en Marianne al lijken te hebben, maar ik besef tegelijkertijd dat ik daar nog helemaal niet aan toe ben. Ik wil eerst en vooral nog wat jaren gelééfd hebben, de kans hebben om eerst mijn draai in de wereld te vinden als beroepsmens en vooral opnieuw banden op te bouwen met de mensen waar ik nu niet genoeg tijd voor heb. Uitgaan, misschien nog wat zotte dingen doen en laat ons zeggen over een jaar of twee samenwonen, een jaar of vier aan kindjes denken.

Maar niet nu nee, eerst en vooral moet ik studeren en mijn diploma's halen! Ook een beetje van het heden profiteren, want voor je 't weet is het voorbij.